IMG 20200119 110606

Het was een ontroerende en mooie viering op 19 januari 2020. We namen afscheid van 3 ambtsdragers en verwelkomden er ook weer drie. Gabriëlle van Dinteren vertelde in een persoonlijk verhaal  over haar geloof en deed daarna belijdenis. Wat mooi dat dit allemaal kan in onze kerk! Wij danken Wiesje Zandvoort, Theo Borger en Victorien Visser enorm voor hun werk in de kerk en wij wensen Janet van der Weide als ouderling, Piet Swart en Gabriëlle als diaken en Marion van Wely als assistent-ouderling ook vanaf deze plaats liefde en toewijding toe in hun werk voor onze gemeente. De belijdenistekst van Gabrielle kunt u hieronder nalezen.

 

Belijdenis - gedachten Gabriëlle

 

beste mensen,

lieve God,

 

het lijkt me goed jou hierin mee te nemen, God - tenslotte is dit een soort verantwoording van mij over jou èn mij, jou ìn mij  - ik hoop maar dat ik dat goed kan verwoorden.

 

diaken

er werd me gevraagd of ik niet diaken kon worden, met een speciale taak: duurzaamheid. dat is eervol, zo’n vraag - en die speciale taak is hard nodig in een wereld waar we alles op alles gaan zetten om jouw en onze schepping niet kapot te laten gaan.  dus - zei ik, uiteindelijk, ‘ja’.

 

maar - als ik diaken word in deze kerkgemeenschap, is het misschien wel goed dat júllie vooraf weten wie ik ben, waar ik in geloof, wie mijn God is.

 

familie en traditie

toen ik twaalf was, heeft bisschop Ernst mijn voorhoofd gezalfd en me zo ‘gevormd’ - ik stam dus uit een katholieke traditie. een katholieke familie ook: oudoom was missiepater in Brazilië en op Borneo, oudtantes waren nonnen bij verschillende congregaties en mijn tante Nel was zuster van liefde. ik deed in mijn middelbare schooltijd mee in het jongerenkoor (en de liturgiegroep daarvan) in de katholieke kerk. we gingen naar Taizé. ik was lid van de christelijke jeugdbond voor natuurstudie, waar we de hal van menig katholieke, lutherse, gereformeerde of hervormde kerk vol klompen zetten en op klompsokken de kerk in gingen, als we op zondag met een groep vanaf ons kampadres naar de kerk gingen, vóór we weer op excursie gingen om paddestoelen, vogels en ander moois te bekijken. de dagen voor kerst had mijn moeder vrij (van ons): zij versierde het huis en mijn vader nam ons in de kampeerbus mee naar de Ardennen om de kerstviering thuis voor te bereiden: we putten uit bijbels, verhalen- en gedichtenbundels, liedbundels en onze eigen fantasie en wandelden en praatten over van alles. het mag duidelijk zijn: mijn ouders waren / zijn vrijdenkende gelovigen, oecumenisch, 8 mei-mensen avant la lettre. 

 

toen ik ging studeren, kwam ik via een vriendin van de Bijlmerbajes-bezoek-groep waar ik aan mee deed, in de Dominicuskerk in Amsterdam terecht. de dominicanen hadden daar jàren eerder onder andere Jan Nieuwenhuis heen gestuurd - de eerste preek die ik van hem hoorde met Pasen ’82 zal ik nooit vergeten: ‘keer je leven óm!’.  de liederen van Huub Oosterhuis trokken me vanzelf naar het koor waarin ik jaren meezong, en ook toen we al jaren in Rolde woonden, hebben Quirin en ik met een bus vol Drenten erbij onze verbintenis in de Dominicus gevierd, zijn onze kinderen daar gedoopt en hebben ze allemaal daar hun 12-jarigendienst gedaan om de volwassen wereld in te trekken vanuit een traditie van brood en wijn, melk en honing. 

 

inmiddels ben ik alweer vier jaar geregeld hier - de Dominicus is inspirerend en thuis, maar ik wilde zo graag elke wéék een plek hebben om ‘mijn leven om te keren’. die heb ik gevonden bij jullie.

 

drie kerken dus. 

 

de vraag die me thuis gesteld werd en die me dagenlang bezig heeft gehouden, toen ik wel of niet belijdenis zou doen, was of ik dan protestant werd. 

nee!!  ach,.... weet ik veel!

 

toen ik voor het eerst bij Quirin thuis kwam, toen ik er uiteindelijk bij ging horen, werd ik vanzelf deel van zijn familie, Smeele. maar ik bleef van Dinteren. 

 

ik hoef geen nieuw etiket op mijn voorhoofd. Het oude is goed - al mankeert er nogal wat aan de katholieke kerk - zoals aan àlle plaatsen waar mensen proberen te doen wat ze denken dat jij bedoeld hebt, God.  in jouw naam gebeurt van alles waar jij volgens mij van gruwt! We blijven maar mensen - alleen jíj bent volmaakt, zeggen de Berbers, die daarom expres een foutje in elk kleed knopen.

 

 

belijdenis, de drie vragen waar ik moeite mee heb

Jan stuurde me, als voorbereiding, de drie vragen waar ik straks geacht wordt ‘ja’ op te zeggen. pfff…. ik denk dat het aan de formulering ligt - die zeker niet de mijne is.  een ‘gekruisigde en opgestane heer’ tegenover ‘ik zal er zijn voor jou’. 

 

maar toen ik er goed over na ging denken, had ik niet zoveel moeite met wat we in de katholieke kerk de drie-eenheid noemen. er drong zich een bijzondere gelijkenis op: 

 

 

mijn vader

mijn vader overleed nu bijna twee jaar geleden en we hadden een speciale band. mijn vader was een verhalenverteller en tegelijk niet een man van veel woorden als je met hem samen was - maar wàt hij zei, sneed hout. hij was mijn anker, mijn inspiratiebron, mijn trooster - als kind, maar ook als volwassene - altijd een arm om je heen als je stuk zat, interesse in wat je bezig hield, meedenken als je ergens mee zat, genieten van jouw successen. 

 

mijn vader was ook zoon - als kind van een oorlog die niet de zijne was, heeft hij die ervaring omgekeerd: hij wist altijd de àndere kant van het éigen gelijk te zien, de pijn van de dader, de goedheid van de jap die hem uit het dodenzaaltje in het jappenkamp redde. hij leefde mij vóór hoe ik zou willen zijn.

 

mijn vader is nu alleen nog geest - steunende aanwezigheid in alles bij mijn moeder, zijn geest leeft in ons als kinderen, maar ook in zijn kleinkinderen - van humor tot biologiestudie, van rechtvaardigheidsgevoel tot geduld, van drift tot warme troost.

 

 

de traditie van mijn hemelse vader

vroeger met het jongerenkoor, zongen we ‘ik geloof in een God, die ik niet ken, ik geloof in het woord, dat spreekt van hem!’. dat geldt voor mij, geloof ik, nog steeds. we zijn hier bezig met goede verhalen dit jaar - als ik inspirerende verhalen uit onze traditie moest kiezen over vader, zoon en heilige geest, dan zijn het deze:

 

de jabbok - Jakob die fout zit, die alles heeft verpest door zijn broer zijn eerstgeboorterecht te ontnemen. die uiteindelijk geen andere uitweg ziet dan zijn leven óm te keren - terug te gaan naar zijn broer.  die zijn vrouwen, knechten, vee en grote gaven vooruit laat gaan, de rivier over, maar zelf nog twijfelt en achterblijft. die die nacht vecht met de Engel, vecht met God - vecht met zichzelf: het is niet makkelijk om je leven om te keren. zo’n vader wil ik ook, die met me vecht en me tòch daarna zegent.

 

de bergrede - Jezus die met zijn leerlingen de berg op klimt, die ze in heel handzame en buitengewoon duidelijke woorden leert hoe ze kunnen geloven - dat geloven niet woorden en show is, maar dóen!! je leven omkeren: laat je ja ja zijn en je nee nee, keer je linkerwang toe, heb je vijanden lief, huichel niet, vergeef, geef niet om bezit maar om goedheid, oordeel  niet, kies niet de makkelijke, maar de goede weg. zo’n zoon, die me laat zien waar ik allemaal mis zit, daar wil ik graag van leren!

 

pinksteren - Jezus is dood, de leerlingen zijn hem, zijn Geest, tegengekomen bij Emmaüs, maar hoe nu verder? de leidsman is weg - mensen gaan terug naar hun oude beroep. en dan ineens dat feest van herkenning: pinksteren, elkaars taal spreken, zó geïnspireerd dat anderen ook begeesterd raken. díe Geest - die vlam in je binnenste, die soms op waakstand staat, maar je vaak genoeg aanstoot en influistert wat je zou kunnen doen of zeggen om de wereld een stukje mooier te maken - ook die houd ik graag bij me.

 

verhalen en traditie om in te staan, een god om in te geloven

er zijn nog veel meer mooie verhalen - over de oude Simeon die in de tempel Jezus ziet en weet dat hij het licht heeft gezien en gaan kan, over de jonge David die de boze Goliath verslaat voor zijn volk, over de mooie Rachel, die zó gewenst is dat Jacob nog eens zeven jaar voor zijn schoonvader werkt om haar lief te kunnen hebben, over sterke vrouwen als Sarah, Ruth en Naomi, Elizabeth en Maria. in deze traditie van verhalen, van inspiratie wil ik staan. in deze gemeenschap, waarin we elkaar die verhalen vertellen en samen kijken hoe we daar hier en nú betere mensen van kunnen worden.

 

tegelijk zijn er ook die àndere verhalenvertellers waar ik jou dichtbij voel, God – een van de laatst overgebleven leeuweriken die op een zomerdag nog zingt hoog boven de akkers, buitelende kieviten en jodelende wulpen in het voorjaar, de stralende orchideeën in het grasland bij de Drentsche Aa, de oude eiken in de boomwallen langs het fietspad, de zwaaiende koraalriffen op mijn geboorte-eiland Curaçao... ook daar leer ik van, ook daar voel ik me dicht bij jou. terwijl ik wéét en merk dat het minder wordt, leeuweriken, kieviten en wulpen, orchideeën, eiken en koralen... ze hebben het zwaar en verdwijnen gewoon steeds meer.

 

het gaat mis met jouw prachtige verhaal, God – met de mensen en met jouw aarde  – als wij niet nù en elke dag actie ondernemen. als we niet ‘ik zal er zijn’ zijn. zórgen voor elkaar: jouw mensen èn jouw schepping – ons leven òmkeren. en dat kunnen we, als we willen! ik wil dat graag.

 

dus ja, God - ik weet niet of ik jou-in-mij, mijn geloven, nu goed heb uitgelegd? want heel eerlijk: ik weet het natuurlijk óók allemaal niet - daarom zeg ik: ik geloof dat het zo is, dat ik steeds opnieuw mijn leven om wil keren, wil vechten met de Engel in mijzelf, inspiratie wil opdoen uit de verhalen en traditie en de uitleg daarvan, begeesterd wil raken om te weten hoe ik jou kan dóen - hoe ik ‘ik zal er zijn voor jou’ kan leven naar mijn medemensen en deze schepping toe.

Eerstvolgende viering

  • Viering(en) zondag 5 juli, 05 juli 2020 10:00 uur Viering om 10 uur en 17 uur; Aanmelden noodzakelijk (zie aparte knop: dienst bijwonen)

Dienst bijwonen? Hier reserveren!

Digitale collecte

digitale collecte  

Omdat we niet kunnen collecteren in de eredienst vragen we u om uw collecte digitaal bij te dragen.

Klik hier om bij te dragen